Wat werd er nog beslist?

  • Wie ziekt valt, dreigt een stuk van zijn uitkering te verliezen. De re-integratieplannen voor langdurig zieken zijn problematisch en dreigen bovendien een sanctionerend karakter te hebben.
     
  • We moeten met zijn allen langer werken. De pensioenleeftijd werd opgetrokken naar 67 jaar, vervroegd op pensioen gaan wordt steeds moeilijker en het stelsel van SWT (stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag) of het vroegere brugpensioen wordt afgebouwd.
  • De pensioenrechten worden aangetast doordat bij de berekening de gelijkgestelde periodes (bijvoorbeeld ziekte) steeds minder gaan meetellen wat lagere pensioenen tot gevolg zal hebben. In het bijzonder in de openbare sector is de afbouw volledig ingezet (afbouw van de voordelige berekeningswijze, afbouw van de gelijkstelling van de studiejaren, het verlengen van de vereiste loopbaan, het terugdringen van het recht op vervroegde uitstap…).
     
  • Oudere werknemers krijgen het moelijker om het kalmer aan te doen want die mogelijkheid wordt nu ook afgebouwd door aan de landingsbanen en SWT (het vroegere brugpensioen) te raken.
     
  • Jonge werkzoekenden verliezen hun recht op een uitkering doordat de regels voor een inschakelingsuitkering werden gewijzigd: bepaalde studies beëindigd hebben, ingeschreven zijn voor 25ste verjaardag, na 3 jaar geen uitkering meer…
     
  • Wie werkt zal nog flexibeler moeten worden, niet alleen door het plan-Peeters, maar ook door de invoering van flexi-jobs (te beginnen in de horeca maar die men nu wil uitbreiden naar andere sectoren) en door de geplande herinvoering van de proefperiode. Door die proefperiode wordt ontslag eenvoudiger en goedkoper.
     
  • Onze koopkracht werd de afgelopen 2 jaar serieus aangetast door een indexsprong, door loonmatiging, de herziening van de wet op de vrije loononderhandelingen, de verhoging van de facturen van basisvoorzieningen zoals elektriciteit en water, de verhoging van btw en accijnzen…
     

2 maten, 2 gewichten

Veel van de maatregelen liggen bijzonder gevoelig bij de werknemers, en zeker de afbouw van de 38-urenweek. De publieke verontwaardiging is bijzonder groot over het schandaal van de Panama Papers waaruit blijkt dat meer dan 700 Belgen geld verbergen in fiscale paradijzen. Daarbij kregen ze hulp van banken die tijdens de crisis met jouw belastinggeld van het bankroet werden gered… 

Massale fiscale fraude bestrijden is absoluut geen prioriteit van deze regering. Ook de grote vermogens en de multinationals blijven buiten schot. De pijlen worden enkel gericht op de werknemers en de mensen die van een uitkering moeten leven.