Vanwaar komt het plan-Peeters?

De regering besliste eenzijdig dat we allen langer moeten werken (tot 67). We blijven ons daartegen verzetten, maar we eisten ook dat er maatregelen worden genomen om het werk doenbaar te houden. In de plaats daarvan serveert Peeters -op vraag van de werkgevers- een plan dat in het teken staat van grotere flexibiliteit op maat van de bedrijven...

Moderniseren?

Het zat er ook al een hele tijd aan te komen dat de ‘arbeidsmarkt gemoderniseerd’ ging worden. Op zich is daar niets mis mee zolang het belangrijkste uitgangspunt de werknemer is en niet ‘de economie’. We werken tenslotte om te leven; we leven niet om te werken. Het zijn trouwens de werknemers als consumenten die ervoor zorgen dat de economie blijft draaien. Dus willen wij gerust meewerken aan een ‘modernisering’, maar niet als die hele operatie in het nadeel is van de werknemers en de werkgevers op geen enkele manier voelbaar moeten bijdragen.

Want wat is er nu gebeurd? De regering Michel was dringend op zoek naar een snelle manier om meer geld in de staatsla te brengen. Naast de sociale zekerheid die werd aangepakt, de openbare diensten die onder het mes gingen en het middenveld dat grondig doorheen werd geschud, vond Michel dat het moment er was gekomen om de werknemers in het vizier te nemen.

Van werkbaar naar wendbaar werk

En plots was daar het magische woord ‘werkbaar werk’. Het werk werkbaar maken was de nieuwste missie van de regeringsploeg en het was de minister van Werk die – willen of niet – de leidende rol kreeg. Al snel werd het concept van ‘werkbaar werk’ door de voltallige werkgeversvertegenwoordiging herleid naar ‘wendbaar werk’.

Nu is dat het moment waarop je nattigheid moet beginnen voelen, want ‘wendbaar’ is synoniem voor flexibiliteit. Het plan-Peeters blijkt van een categorie hoger, want daar spreken we van hyperflexibiliteit: de werknemer moet te allen tijde meer uren kunnen presteren, ingezet kunnen worden wanneer de onderneming dat wil en liefst van alles, nog op de meest goedkope manier ook. Of die werknemer dat wil, werd niet gevraagd…

Dat het plan-Peeters geen rekening houdt met het privéleven van de werknemer, het risico op meer stress en burn-out, laat staan met oudere werknemers en jonge mensen die net van de schoolbanken komen, maakt het geheel een echt sociaal drama. Een drama waar wij voor willen waarschuwen en waar wij als vakbond heel erg voor beducht zijn.